Συμβασιούχοι VS Κράτος

Για άλλη μια φορά δεν ανανεώνεται η σύμβαση εργαζομένων στο δημόσιο (γνωστοί ως συμβασιούχοι) και διαμαρτύρονται με τους κλασικούς, γραφικούς τρόπους, με συνέχεια την κλασική, γραφική αντίδραση της εκάστοτε κυβέρνησης να στείλει την αστυνομία.

Πηγή: TVXS

Με το συμπάθειο, δεν μπορώ να βρω απόλυτο δίκιο στους συμβασιούχους επειδή τους βαράνε οι μπάτσοι. Και αυτοί φάουλ είναι αλλά μη ξεχνάμε πως είναι άνθρωποι, οι οποίοι ψάχνουν για μια θέση στον ήλιο όπως όλοι μας. Τα κόμματα εκμεταλλεύονται αυτή τους την ανάγκη για χρόνια. Μπορεί να μην είναι σαν εμάς, τους γαμάτους και τους ηθικά ακέραιους...

Παρακαλώ να μην αγνοούμε επειδεικτικά το γεγονός, ότι ο κάθε άνθρωπος έχει πίσω του την δική του ιστορία, τα δικά του πάθη και τα δικά του ελαττώματα και τις δικές τους ανάγκες, οι οποίες μπορεί να τον δείχνουν πιο εγωιστή από εμάς, που ενδεχομένως να έχουμε και λιγότερες υποχρεώσεις.

Κάποιος βλέπει λοιπόν ανθρώπους που θέλουν να εργαστούν και το κράτος τους εμποδίζει.
Άλλος βλέπει ανθρώπους που θέλουν να εργαστούν στο δημόσιο, έχοντας φιλήσει κατουρημένες ποδιές και το κράτος τους ρίχνει χημικά γιατί το "μέσο" τους δεν ήταν τόσο καλό τελικά. Η όλη φάση είναι παράνοια. Εξετάζουμε ένα γεγονός προσπαθώντας να χωρίσουμε τους καλούς και τους κακούς, όταν ο καθένας τους φέρει ευθύνες. Το κράτος ασφαλώς φέρει περισσότερες αλλά οι πολίτες το ψηφίζουν και οι κομματικές σχέσεις το συντηρούν. Το αυγό έκανε την κότα ή η κότα το αυγό;

Έχει πάει κανείς εδώ μέσα για συμβασιούχος; Έχει ακολουθήσει την κομματική οδό για να πιάσει μια οποιαδήποτε δουλειά; Εγώ το έχω κάνει για λόγους που θα εξηγήσω αλλά έκανα πίσω και ποτέ δεν πήγα εν τέλει. Η διαδικασία ήταν αηδιαστική και απωθητική. Αναλογίζοντας τους λόγους μετά από τόσα χρόνια που συμμετείχα σε μια τέτοια διαδικασία, ήταν ότι ο καθένας που το συζήταγα για το αν πρέπει να πάω ή όχι, μου απαντούσε πως ναι, να πας και πως είναι μια ευκαιρία για κάτι καλύτερο.
Πείσθηκα να ξεκινήσω να δω περί τίνος πρόκειται αλλά η όλη διαδικασία με οδήγησε σε μια εσωτερική πάλη. Ενώ όλες οι αξίες που μου είχαν μάθει αντιτίθενταν σε αυτή την παρωδία εύρεσης εργασίας, οι περισσότεροι άνθρωποι που εμπιστεύομαι την άποψή τους, την αποκαλούσανε "ευκαιρία". Στο τέλος δεν δέχτηκα την θέση γιατί δεν με συνέφερε. Ούτε από επαγγελματική άποψη, ούτε από οικονομική. Η παρούσα δουλειά μου στον ιδιωτικό τομέα είναι χίλιες φορές καλύτερη.
Εάν η δουλειά στο δημόσιο ήταν δελεαστική όμως; Τι θα έκανα; Μάλλον θα πήγαινα και μετά θα φρίκαρα ηθικά. Μετά ας πούμε πως δεν θα ανανεωνόταν η σύμβαση. Πως θα αντιδρούσα; Πιθανότατα να με ακολουθούσε μια ηττοπάθεια του στυλ "καλά να πάθεις με αυτούς που έμπλεξες" ή να αισθανόμουν ότι με πιάσανε κορόιδο και θα ζητούσα εκδίκηση/δικαίωση, κάνοντας ότι και οι συμβασιούχοι της Ακρόπολης.

Το αποτέλεσμα πάντως θα ήταν η δημιουργία μιας προσωπικότητας, που θα έχει χάσει τον μπούσουλα των νοημάτων της αξιοκρατίας της υπευθυνότητας κ.ά. αλλά θα μπορεί πλέον να συνεννοείται με τους υπόλοιπους τραγέλαφους της ελληνικής πραγματικότητας.

Το συμπέρασμα είναι πως όλοι λίγο ή πολύ, έχοντας διαμορφωθεί ηθικά κατάλληλα από την ελληνική κουλτούρα, θέλοντας και μη, θα μπαίναμε σε δίλημμα εάν μας δινόταν η ευκαιρία για μία καλύτερη δουλειά, για ένα πιο βέβαιο μέλλον, θυσιάζοντας υψηλά ιδανικά εν γνώσει μας.

Ανατολικοδυτικο-ΕυρωπΈος

Το νέο Πεδίο του Άρεως είναι γεγονός;

Όχι ακόμη, όπως αποδείχθηκε μια μικρή βόλτα με έναν φίλο!
Απλά παραδωθήκανε μερικά σημεία του πάρκου για προεκλογικούς λόγους. Η αλήθεια είναι ότι είναι εντυπωσιακό και μόλις αρχίσεις να περπατάς στα τελειωμένα δρομάκια του, πραγματικά αναρωτιέσαι εάν ακόμη βρίσκεσαι σε ελληνικό έδαφος.

Αλλά όπως θα φανεί και στην συνέχεια της περιγραφής, όσο κι αν καλλωπίσεις ένα μέρος, δεν γίνεται να καλλωπιστούν και οι κάτοικοί του.

Το κερασάκι στην τούρτα ήρθε όταν εντοπίσαμε το μικρό καλαίσθητο ποταμάκι με το άγριο γρασίδι-γκαζόν να το αγκαλιάζει από τις δύο του πλευρές, βάζοντας σοβαρή υποψηφιότητα για μελλοντικούς ρομαντικούς περιπάτους. Μας έκανε εντύπωση πως δεν είχε κόσμο αλλά δεν υπήρχαν ούτε εμπόδια για να μπεις, ούτε καμία προειδοποιητική πινακίδα. Λίγα δευτερόλεπτα αφότου πατήσαμε το πόδι μας στο δρομάκι, που συντροφεύει το ποταμάκι στην ροή του, αρχίσανε να ακούγονται αμυδρά φωνές υστερίας από μακριά. Στην αρχή συνεπαρμένοι από την όλη όμορφη ατμόσφαιρα του μέρους, νομίσαμε πως ήταν κάποιο στοιχειό, που καραδοκεί στα τρεχούμενα νερά με ποιος ξέρει, σκοτεινούς σκοπούς.
Σμίγωντας τα φρύδια μας για να μπορέσουμε να εστιάσουμε καλύτερα σε μεγάλη απόσταση διαπιστώσαμε πως η μορφή ανήκε σε μία φύλακα, μάλλον ασφαλίτισσα (secturity αγγλιστί). Τεντώνοντας τα αυτιά μας ακούσαμε φράσεις όπως "Έλεος, αμάν πια" κι άλλα τέτοια. Μετά από λίγο αντιληφθήκαμε πως απευθυνόταν σε εμάς και εν τέλει μας ζητούσε μέσα από τις υστερικές φράσεις της να βγούμε έξω από εκεί.
Μην αποδεχόμενος όμως μια τέτοια λεκτική προσέγγιση, κατευθύνθηκα προς το μέρος της αποζητώντας μία ορθή ανταλλαγή λέξεων. Μέσα σε λίγες στιγμές αντιλήφθηκα, πως αυτή μου η αναζήτηση κατέληξε σε αιματοχυσία του διαλόγου.
Η σεκιουρίτισσα με απλές αυτιστικές μαχαιριές με έβγαλε εκτός μάχης και αποχώρησα συντετριμμμένος, μην καταφέροντας να της κάνω την παραμικρή γρατζουνιά.
- Νεαρέ! Απαγορεύεται εδώ. Βγες έξω.
- Κύριος για εσάς! (μου βγήκε το κόμπλεξ δήθεν ανωτερότητας σε αυτό το σημείο)
- Απαγορεύεται. Βγείτε έξω.
- Επειδή, δεν υπήρχε σήμανση, δεν είναι ακόμη έτοιμο αυτό το κομμάτι; Γιατί φαίνεται τελειωμένο.
- Βγείτε έξω παρακαλώ κύριε. Έλεος σήμερα. (δείχνοντας με το χέρι της την αντίθετη κατεύθυνση από αυτή που εμείς ήρθαμε)
- Καλά εντάξει. Βγαίνω από την άλλη.
- Κύριε, από εδώ βγείτε. Απαγορεύεται.
- Γιατί απαγορεύεται από εκεί.
- Παρακαλώ κύριε ελάτε από εδώ. Απαγορεύεται.
- Οκ. Θα βγω από την άλλη. Η συνομιλία είναι αδύνατη μαζί σου. Άντε γεια!

Έτσι αποχωρήσαμε ατάκτως από τα παραμυθένια μέρη του κέντρου των Αθηνών, τσουρουφλώντας μας τις λογικές οι φλόγες μίας υστερικιάς δράκαινας.

Η ολική μας έξοδο από το πάρκο, στιγματίστηκε από την παρατήρηση του συνοδοιπόρου μου, σχετικά με το μεγάλο άγαλμα του βασιλιά Κωνσταντίνου, χωρίς ημερομηνίες για το πότε βασίλεψε και για το πότε διώχθηκε απ' τον ελληνικό λαό.

Αναπολώντας την νέα εμφάνιση του Πεδίου του Άρεως αργότερα, αναπώλησα τους περιπάτους μου στα απέραντα πάρκα των κέντρων του Παρισιού και του Βερολίνου και συμπέρανα πως σαν γνήσιος κακοζωισμένος Αθηναίος, στερημένος και με ποιότητα ζωής ανατολιδυτικοευρωπΕου, χάρηκα με το μικρό ποταμάκι που μου δείξανε στην πόλη που γεννήθηκα και μεγάλωσα.

Διαβάστε κι εδώ: Athens Voice

Παρθενογέννηση

Ένα από τα ψυχικά γνωρίσματα, του σημερινού ανθρώπου με τον πρωτόγονο ψυχισμό και την ατροφική αντίληψη του περί Ύπαρξης, είναι η πεποίθησή του ότι είναι παρθενογέννητος. Μία αντίληψη φυσικά, με την οποία αλίμονο δεν γεννιέται, αλλά καλλιεργείται και ενδυναμώνεται κάθε φορά, που δρα στην κοινωνία που έχει ήδη διαμορφωθεί, παθητικά αρχικά και στην συνέχεια ενεργητικά σαν φερέφωνο της λογικής που εκπαιδεύτηκε.

Θέλοντας να βρούμε μία απλή απόδειξη ότι ο άνθρωπος δημιουργείται κατ' εικόνα και καθ' ομοίωση του προηγούμενού του, αρκεί να σκεφτούμε ότι όσοι άνθρωποι γεννήθηκαν πριν 100 χρόνια, τότε έχουν πεθάνει. Ελάχιστοι είναι ακόμη ζωντανοί. Όλοι οι άνθρωποι λοιπόν που γεννήθηκαν την δεκαετία του 1910 και έδρασαν το διάστημα που ακολούθησε, έχουν πάψει να υπάρχουν αλλά η επιρροή τους έχει μείνει στους σημερινούς ανθρώπους. Οι επιπτώσεις των πράξεών τους και η στάση της ζωής τους, έχει αποτυπωθεί στο Σήμερα. Γιατί απλούστατα ο τρόπος που λειτουργεί ο κόσμος δεν άλλαξε διόλου. Με τις ίδιες αρχές κι αξίες λειτουργούσε το 1910 και με τις ίδιες αρχές και αξίες λειτουργεί και σήμερα εν έτει 2010.

Μα αυτό αδυνατεί να δει ο νέος σήμερα άνθρωπος, που όχι μόνο γίνεται στόχος υπερύψωσης του Εγώ του από τα κοινωνικά πρότυπα που του προβάλλονται μέσω των μέσων διασκέδασης και της διαφήμισης αλλά κι επειδή έχει παντελώς άγνοια για την προέλευση του ψυχισμού του και τις αιτίες των παθών του.

Ένα χαρακτηριστικό παντελούς άγνοιας της αναπόφευκτης επιρροής της κοινωνίας, είναι η μονόχνωτη κριτική που μπορεί να γίνει π.χ. σε ένα έργο τέχνης. Ένα έργο τέχνης τείνει να δημιουργεί συνειρμούς στους αποδέκτες του. Οι συνειρμοί του εγωμανή λοιπόν, θα τον οδηγήσουν πολύ συχνά στο συμπέρασμα ότι υπάρχει κάτι κλεμμένο, επειδή τυγχάνει να κάνει συνειρμό με ένα άλλο έργο τέχνης που να του θυμίζει το συγκεκριμμένο.
Δεν μιλάω για προφανής αντιγραφή, όπως συμβαίνει πχ στους κύκλους του ελαφρολαϊκού τραγουδιού ή στους τομείς της τηλεόρασης και των περιοδικών αλλά κάτι που εφόσον αντιλαμβάνεσαι την επιρροή που λαμβάνεις από τα μυριάδες ερεθίσματα που δέχεσαι καθημερινά, μαθαίνεις να ξεχωρίζεις και να αναπτύσσεις εν τέλει ψήγματα κριτικής σκέψης.

η Εποχή της Ψηφιοποίησης

Λέγεται πως διανύουμε την εποχή της πληροφορίας. Ενδεχομένως ναι, μπορούμε να το πούμε κι έτσι. Γιατί τα data, πληροφορίες είναι. Όμως, θα μπορούσαμε να την ονομάσουμε και εποχή της Ψηφιοποίησης. Έχει ξεκινήσει να ψηφιοποιείται η πραγματικότητα. Επί το πλείστον, έχουν αρχίσει να ψηφιοποιούνται οι αναπαραστάσεις της πραγματικότητας κι όχι η ίδια η πραγματικότητα ακόμη. Μα και η ψηφιοποίηση είναι μέρος της πραγματικότητας κι ενδεχομένως η πραγματικότητα να είναι ήδη ψηφιοποιημένη (βλέπε κοσμολογική θεωρία του ολλογράμματος).

Κοιτώντας την εξέλιξη της επιστήμης και την εφαρμογή των υπολογιστικών συστημάτων σε κάθε λογής δραστηριότητα, διαπιστώνω πως τα πραγματικά διαστημικά ταξίδια δεν θα γίνονται με ανθρώπους και με διαστημόπλοια, όπως βλέπουμε στα star trek και στα κάθε λογής science fiction για καθημερινή κατανάλωση. Αυτό θα αποτελεί αντίστοιχο παράδειγμα για το μέλο όπως ο τρόπος ταξιδιού στο έργο του Ιουλίου Βερν "Ταξίδι στην Σελήνη" αποτελεί για το σήμερα.

Η ψηφιοποίηση των πάντων έχει ξεκινήσει ήδη. Είναι απλά θέμα χρόνου η ψηφιοποίηση και του ανθρώπου. Αυτή είναι η ταπεινή μου γνώμη. Μα στην πορεία για την ψηφιοποίηση του ανθρώπινου εγκεφάλου και των παρελκόμενών του, θα συμμετάσχουν κι άλλα επιστημονικά θαύματα, τα οποία θα φαίνονται ακατανόητα σε έναν άνθρωπο του σήμερα. Φανταστείτε ποτάμια και παραπόταμους, που ενώνονται και σχηματίζουν έναν μεγάλο. Σε αυτό το σημείο θ' αναρωτηθούμε τι είδους δέλτα θα σχηματίσει αυτός ο ποταμός όταν θα ξεβραστεί στην θάλασσα; Πόσο κοντά βρίσκεται ένα τέτοιο μέλλον και τι θα σημάνει, όχι μόνο για το μελλοντικό παρόν, για το μέλλον του μέλλοντος αλλά και για το παρελθόν του;

Τα πρώτα σοβαρά ερωτήματα που μου έρχονται στο μυαλό είναι τα εξής:

1. Η υπόσταση του ανθρώπου και η έννοια της ψυχής θα χαθεί για πάντα, αφού η συνείδηση θα έχει την ικανότητα να αποχωριστεί από το σώμα. Να πολλαπλασιαστεί ίσως και να μην πεθαίνει ποτέ, οδηγώντας την εξέλιξη κι όλα τα παρακλάδια της σε απρόβλεπτα μονοπάτια πέρα από κάθε φαντασία και προσδοκία.

2. Η αγάπη κι ο έρωτας τι θα απογίνουν; Θα ψηφιοποιηθούν μαζί με την υπόλοιπη συνείδηση του εγκεφάλου φυσικά. Η αιωνιότητα που θα έχει περιέλθει η συνειδητότητα θα τον εξασθενήσει και θα χαθεί, αφού θα έχουμε αποχωριστεί για πάντα την ζωώδη μας κληρονομιά; Η ψηφιοποίησή του, σύμφωνα με την παρούσα ηθική είναι ταμπού και ίσως βλασφημία στην ίδια την ύπαρξη του ανθρώπου. Οπότε, είναι αναμενόμενο να περιμένουμε ένα πελώριο χάσμα γεννεών. Η επιστημονική εξέλιξη ήδη δημιουργεί χάσματα γεννεών ανάμεσα σε γενιές που απέχουν μεταξύ τους όλο και πιο μικρά χρονικά διαστήματα.

*

Από την άλλη πλευρά, ποιοι είμαστε εμείς που θα αμφισβητήσουμε την εξέλιξη του ανθρώπου και την πορεία του στον χρόνο;
Κρίνοντας από την ήδη καταγεγραμμένη πορεία της ανθρώπινης εξέλιξης, χωρίς να επηρεαζόμαστε από την ισχυρή για σήμερα, μόδα της μοιρολατρίας, φαίνεται πως φαινομενικά η Φύση έπαψε να επηρεάζει την εξέλιξη του ανθρώπου, ο οποίος έχει ήδη αρχίσει εδώ και 100 το πολύ χρόνια να ορίζει ο ίδιος το εξωτερικό του περιβάλλον, να το αλλάζει κατά βούληση και κατά κόρον βάση των αναγκών του.
Μα ξεχνάμε πως η φύση συνεχίζει ν' αντιπροσωπεύεται από τον άνθρωπο, που είναι δημιούργημά της και τα δημιουργήματα του ανθρώπου, μία ακόμη έκφανσή της.
Η επιστήμη δεν είναι απλά και παρά μόνο ο διάδοχος της θρησκείας, που με την σειρά της διαδέχτηκε την μαγεία, τρόπους σκέψης και αντιμετώπισης της πραγματικότητας που ανέπτυξε ο άνθρωπος καθώς ο ανθρώπινος πολιτισμός διαμορφωνόταν, εξελισσόταν και μετουσιωνόταν κάθε φορά σε κάτι καινούργιο.

Λαμβάνοντας υπόψη τα παραπάνω καθώς το άρθρο του TVXS με τα πιστεύω και τα κατορθώματα του Ray Kurzweil, για την έλευση ενός ανθρώπινου πολιτισμού που η τεχνολογία θα έχει φτάσει στο σημείο να ψηφιοποιήσει τον ανθρώπινο εγκέφαλο και να φέρει τους νεκρούς στην ζωή κι εν τέλει να ενωθούν τα πάντα σε Ένα, δημιουργώντας μια Μοναδικότητα, τίθεται το εξής ενδιαφέρον ερώτημα σε φιλοσοφικό πάντα επίπεδο:

Γιατί η ζωή δημιουργήθηκε με την τάση να εξελιχθεί σε έναν οργανισμό που καταστρέφοντας την ίδια την μήτρα που τον γέννησε, θα εξελιχθεί στο τέλος σε μια μοναδικότητα η οποία θα έχει την τάση να ξεχυθεί στο σύμπαν;

Εργασία και Χαρά

Πολλοί πιστεύουν πως την σήμερον ημέρα, είναι δύσκολο έως ουτοπικό να κάνεις το χόμπι σου δουλειά। Έρχεται όμως μία μερίδα εργαζομένων που έρχεται να τους διαψεύσει και να τους υποσχεθεί το αντίθετο.

Η εικόνα είναι από εδώ

Κάποιοι αυτόπτες μάρτυρες αναφέρουν ότι ο ξαπλωμένος δεν είχε πληρώσει εισιτήριο, ενώ άλλοι ότι προσπάθησε να μπει σε συρμό, χωρίς να περιμένει πρώτα να αποβιβαστεί ο κόσμος προκαλώντας την οργή των ειδικών φρουρών-ματατζήδων-πρασινοφρουρών ή ότι άλλο είναι αυτοί। Κάπου πήρε το αυτί μου ότι έπινε νερό μέσα στους χώρους του ηλεκτρικού, κάτι που απαγορεύεται ρητά από τους κανονισμούς που επαναλαμβάνονται τακτικά από τα μεγάφωνα των σταθμών। Κι όπου δεν πίπτει λόγος, πίπτει ράβδος αγαπητοί συνεπιβάτες.

Nazi Fights Back Athens Pride 2010

Πως θα σας φαινόταν εσάς δήθεν ανοιχτόμυαλες αδερφές, μια τέτοια αφίσα;

Ανθρώπινα Παραπήγματα

Μολοτοφολιστές θεωρούν δίκαιο να ρίξουν μολότοφ σε τράπεζες, θεωρώντας τους υπαλλήλους της υπηρέτες του καπιταλισμού και άρα ότι πάθουν θα τους αξίζει, ακυρώνοντας μια λαϊκή εξέγερση. Οι υπάλληλοι ήταν κάποιοι από εμάς όπως ήταν ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος. Το κίνημα του αναρχισμού σπιλώθηκε για ακόμη μια φορά από επαναστάτες του πούτσου, κουνώντας γραφικές πλέον σημαίες, χωρίς όμως να πέσουμε στην παγίδα εξισώνοντας τις ειρηνικές εκφάνσεις του κινήματος με το σπορ της βίας.

Οι πολιτικοί μέσα στην εκλεγμένη ξεφτίλα τους από μία αστυνομική δημοκρατία, κρύβουν τα εκλήματά τους πίσω από ανθρώπινα παραπήγματα, παίρνοντας τον λόγο αντί να βγάλουν τον σκασμό, λες και ο λαός χρειάζεται τα διαστρεβλεμένα μαθήματα ηθικής τους. Μα θα συνεχίσουν, αυτόκλητοι απόστολοι το νταβατζιλίκι στον μόχθο μας και στις ανθρώπινες ζωές, που όλα τα λεφτά του ΔΝΤ δεν μπορούν να πληρώσουν για καμία από αυτές.

Τραπεζίτες αφήνουν τις τράπεζές τους σε λειτουργία μέσα στο κέντρο της επικείμενης διαδήλωσης εναντίον του ΔΝΤ και της ελληνικής πολιτικής ξεφτύλας, με ύποπτο τσαμπουκά που μας αφήνουν να συμπεράνουμε με αψεγάδιαστη λογική, πως ούτε αυτοί διστάζουν μπροστά στην πιθανότητα επικείμενων επεισοδίων με θύματα τους υπαλλήλους τους.

Κι εκείνοι οι χιλιάδες απλοί διαδηλωτές, που θα δέχονται πλέον όλο χαστούκια στην ποιότητα της ζωής τους, μετατρεπόμενοι σε σκλάβους, πανηγυρίζουν το κάψιμο της βλάσφημης τράπεζας ενάντια στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια και μετά σιχαίνονται με τον εαυτό τους, όταν μαθαίνουν πως χάθηκαν ανθρώπινες ζωές μέσα σε εκείνο το κτίριο, έστω κι άνδρο του μισανθρωπισμού.

Σήμερα μάθαμε ότι οι άνθρωποι δεν θα κάτσουν άπραγοι μπροστά στην αφαίρεση της αξιοπρέπειάς τους, κουνώντας το λάβαρο της ελευθερίας και του ύψιστου αγαθού της ανθρώπινης ζωής.